Uważam, że nie należy angażować znaczącej mocy i nowoczesnego sprzętu szpitali klinicznych do leczenia pacjentów, którzy z powodzeniem mogą zostać poddani terapii w placówce wystarczająco dobrej i nie tak drogiej w zakresie kosztów wykorzystania sprzętu i zasobów kadrowych.
Szpitale kliniczne zostały zbudowane z pieniędzy publicznych, czyli z pieniądzy nas wszystkich. Są przeznaczone do leczenia najtrudniejszych i najbardziej skomplikowanych przypadków. Nie powinny więc rozdrabniać swojego potencjału na wykonywanie czynności, które z powodzeniem mogą zostać wykonane gdzie indziej, na przykład w jednoprofilowych szpitalach prywatnych. Taki powinien być obszar dzielenia się zadaniami w kontekście ograniczonych środków Narodowego Funduszu Zdrowia między placówkami publicznymi i prywatnymi. Jednocześnie w sposób znaczący wpłynąłby na dostępność usług medycznych w określonych obszarach.
Na razie, na ponad tysiąc szpitali niepublicznych, w tym około 100 spółek samorządowych, tylko 470 ośrodków prywatnych posiada kontrakty z Narodowym Funduszem Zdrowia o łącznej wartości zaledwie 1,5 mld zł. W relacji do całego budżetu NFZ na Leczenie szpitalne stanowi to więc niecałe 6 procent. Umowami powyżej 10 mln zł dysponuje kilka placówek. Oczywiście zadaniem nowej placówki medycznej , która stara się uzyskać kontrakt z NFZ jest rozpoznanie rynku i orientacja, które dziedziny medycyny Narodowy Fundusz Zdrowia jest skłonny finansować, jaka jest potrzeba danego regionu. Odrębnym problemem jest wartość kontraktów szpitali prywatnych z Narodowym Funduszem Zdrowia. Niestety, nie zawsze jakość świadczonych usług oraz potrzeba regionu decyduje o jego wysokości. Znamy listę wielu bardzo dobrych szpitali prywatnych, których kontrakty z płatnikiem publicznym daleko odbiegają od dotychczas obowiązujących zasad kontraktowania usług medycznych. W dalszym ciągu szpitale publiczne są preferowane w pozyskiwaniu środków NFZ jednak powoli ta sytuacja się zmienia.