Różne instytucje potrzebują do wypełniania swojej roli tych samych danych, których uzyskanie umożliwia podejmowanie decyzji w oparciu o wiarygodne przesłanki. Dzięki analizie elektronicznych danych przez usługodawców i polityków zdrowotnych, czyli szpitale, centra medyczne oraz samorządy ułatwione zostanie podejmowanie decyzji. Wyzwaniem dla szpitali oczywiście będzie dostosowanie systemów do realizacji zapisów ustawowych w związku z obowiązkiem prowadzenie elektronicznej dokumentacji medycznej, ale z drugiej strony zmieni to postrzeganie i organizację zasobów. Dostęp do danych będzie możliwy jedynie dla osób uprawnionych, przy czym zostanie ułatwiony, ponieważ dane będą dostępne na drodze elektronicznej. Zostaną ograniczone także koszty prowadzenia dokumentacji medycznej związane z dokumentacją papierową. Ustawa otwiera drogę do uzyskania pewnych korzyści związanych z dostępem do informacji, które mogą wspomóc budowanie i oferowanie konkretnych usług, takich jak elektroniczny dostęp pacjenta do informacji o otrzymanych świadczeniach medycznych, dostęp do wyników badań, możliwość uzyskania w pewnych sytuacjach recepty na przyjmowane leki bez konieczności osobistej wizyty u lekarza. Ustawa otwiera także drogę do świadczenia usług telemedycznych, których konstrukcja oparta jest o możliwości systemów teleinformatycznych. Ustawa porządkuje zakres i obieg informacji, przetwarzanych przez danego użytkownika po przeprowadzeniu autoryzacji dostępu do danych. Metoda przetwarzania danych daje gwarancję, że nie będzie dochodziło do niepotrzebnego powielania danych. Jednocześnie ustawa zapewnia ochronę informacji przed ich zagubieniem, czy dostępem do nich osób nieuprawnionych. Ustawa określa Ministra Zdrowia jako administratora danych oraz określa instytucje odpowiedzialne za stronę techniczną, co ma przełożenie na uporządkowanie samego systemu i bezpieczeństwo zawartych w nim informacji.